Trądzik różowaty

Trądzik różowaty (łac. rosacea, acne rosacea) to przewlekłe i zapalne schorzenie skóry (dermatoza) dotyczące osób w wieku dojrzałym, które polega na występowaniu wykwitów rumieniowych, grudkowych i krostkowych. Rozwijają się one głównie na podłożu łojotoku oraz zaburzeń naczyniowych. Trądzik różowaty jest chorobą skóry przebiegającą z naprzemiennymi okresami zaostrzenia i wyciszenia się objawów. Leczy się go m.in. z użyciem lasera.

Trądzik różowaty diagnozuje się u osób dorosłych – głównie u kobiet po 40 roku życia. Chociaż rumień i inne objawy częściej występuje u kobiet, to ciężkie postacie, z przerostem gruczołów łojowych głównie nosa o charakterze rinophyma, dotyczą głównie mężczyzn. W populacji kobiet zmiany rumieniowo-grudkowo-krostkowe w przebiegu acne rosacea ujawniają się często na tle hormonalnym. Stąd wzmożona zapadalność na trądzik różowaty u kobiet przypada na okres ciąży, przekwitania, a także w trakcie owulacji i menstruacji. Szczyt zachorowań ma miejsce między 30-60 rok życia. Pierwsze symptomy choroby mogą pojawić się przed 25 rokiem życia, ale sam trądzik dopiero po pokwitaniu. Ryzyko zachorowania podnosi dodatkowo zdiagnozowane łojotokowe zapalenie skóry oraz przebyty ostry trądzik młodzieńczy. Zapadalność na trądzik różowaty ocenia się na 1-10% populacji, jest ona zwiększona u osób z I i II fototypem skóry. Skandynawia i Irlandia są obszarami zwiększonej zapadalności.

Geneza

Geneza schorzenia, którego jednym z efektów jest rumień, jest wieloczynnikowa i nadal nie w pełni wyjaśniona. Składają się na nią czynniki genetyczne (z kodu genetycznego wynika budowa naczyń, uwarunkowania odpornościowe czy hormonalne) i środowiskowe (maści i kremy steroidowe, gwałtowne zmiany temperatur, uszkodzenia mechaniczne, alkohol, niezdrowa dieta, stres). W powstawaniu zmian największą rolę przypisuje się zjawiskom immunologicznym (autoimmunologiczny charakter choroby) i zaburzeniom naczynioruchowym (trądzik różowaty określa się jako „nerwicę małych naczyń skóry”). Przyczyną acne rosacea mogą być również zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (głównie niedokwasota soku żołądkowego i nieżyt żołądka) oraz zaburzenia wewnątrzwydalnicze. Wykazano również związek między wystąpieniem schorzenia a zakażeniami skórnymi.

Obraz kliniczny

W przebiegu trądziku różowatego wyróżnia się zmiany:

  • rumieniowe - początkowy etap choroby charakteryzujący się występowaniem przemijającego zaczerwienienia twarzy;
  • grudkowe i krostkowe - najbardziej zróżnicowany okres choroby, w którym występuje przetrwały rumień, okresowo pojawiają się zmiany grudkowe i krostkowe oraz mogą powstawać teleangiektazje;
  • przerostowe - zaawansowane stadium schorzenia, gdzie w obrazie klinicznym dominują zmiany w postaci przerosłych gruczołów łojowych – zapalne guzy i naciek.

Objawom głównym może towarzyszyć świąd i pieczenie skóry. Trądzik różowaty najczęściej zajmuje centralne części twarzy – czoło, nos, policzki i brodę. W niektórych przypadkach zmiany umiejscawiają się na dekolcie i plecach, skórze głowy oraz w okolicach zausznych, powikłaniem jest często zapalenie spojówek.

W terapii trądziku różowatego dąży się do indywidualizacji leczenia i dostosowaniu go do rodzaju i zaawansowania zmian. W zależności od potrzeb stosuje się:

  • zasady ogólne (unikanie fizycznych czynników prowokujących objawy oraz kortykosteroidów);
  • leczenie ogólnoustrojowe (antybiotyki – tetracykliny, doksycyklina, erytromycyna oraz retinoidy, metronidazol oraz witaminy: B2, B3, K i kwas askorbinowy);
  • lasero i fototerapię (zabiegi wykonywane laserem lub światłem w seriach co 4-6 tygodni mogą pomóc zlikwidować rumień i popękane naczynia krwionośne)
  • leczenie operacyjne (stosowane przy rhinophyma – zejściowe stadium acne rosacea – przez ścinanie nożem elektrycznym, laser CO2.
Rezerwacja zabiegów

Imię i nazwisko
E-mail
Nazwa zabiegu
Data

Godzina

Godzina
Nieczynne